هنگام سپیده دم خروس سحری / دانی که چرا همی کند نوحه گری؟
یعنی که نمودند در آیینه صبح / کز عمر شبی گذشت و تو بیخبری
البته هیچکس از گذر عمر بی خبر نیست.
این که می گوید بی خبری ، یعنی نگاهت به این گذشتن آنطور که باید نیست.
در نظر او گذر عمر واقعا اتفاق بزرگ و عجیبی است.
“نمودند” هم در مصرع سوم چنین تداعی می کند که هستی با ما در حال گفتگوست و هر اتفاقش حامل معنایی و رساننده خبری است.
خبر اینکه عمر در حال گذشتن است!
“سرمایه سودای جهان” در حال تمام شدن است.
با همین کیفیتی که در اکنون و در مجموع اکنون هاست.
عمر چنان می گذرد که “می گذرد”.
نه چنان که دوست داریم یا باید یا شاید که آن طور بگذرد.
خیام می گوید حال که اینطور است. اکنونت را غنیمت شمار. و “مگذار که جز به شادمانی گذرد.”
البته این نتیجه ای که میگیرد زیاد به دل من نمی شیند. چون به شادمانی گذشتن اکنون ها خیلی هم دست ما نیست.
شاید بهتر بود که می گفت: مگذار “بیهوده” بگذرد.
به گمان من هم خسارت در بیهودگی است نه در شاد نبودن. البته شاد بودن و لذت بردنی که زاییده ی امید است هم ضرورتی است برای حرکت.
به قول ویکتور فرانکل: لذت وقتی که هدف می شود سخت تر بدست می آید، لذت باید محصول رسیدن {یا تلاش برای رسیدن} به هدف باشد نه خود آن. (۱)
از مجموعه اینها بر می آید که از منظر عقل شایسته است که هرکاری می کنیم و هر توانی را که صرف می کنیم،
به چرایی، به حکمت و به فایده اش بیاندیشیم.
وقت ما کمتر از آن است که بیراهه رویم…
نوشته ها و مطالبی که با برچسب “از در اندیشه” مطرح می شوند تلاش هایی هستند، برای فهم چرایی ، چگونگی و مدلل کردن سایر فعالیت هایی که در ” اینجا ” اتفاق می افتد، به دلایل خرد پسند…
……………………………………………………………………………………………………
(1) ویکتور فرانکل: نویسنده کتاب “انسان، در جستجوی معنی” / عبارت داخل { } به جمله اضافه شده است.